“Speciaal muziekonderwijs zou in heel Nederland normaal moeten zijn”

Levi Westra en Thijs Mijnster
Oprichters Stichting Groev

Stichting Groev uit Rotterdam is een muziekschool voor mensen met een verstandelijke beperking. Maar liever spreken oprichters Levi Westra en Thijs Mijnster van mensen met speciaal talent. “Het is cruciaal dat wij ze een ‘third place’ kunnen bieden.”
Thijs Mijnster

Bijzonder door normaal te zijn: speciaal muziekonderwijs van Stichting Groev

Groev (spreek uit: groove) begon in 2020 en is ontstaan vanuit een behoefte. Levi gaf als bijbaantje muziekles in het speciaal onderwijs en kreeg van ouders of verzorgers steeds vaker de vraag of er ook buitenschools muziekles te volgen was voor mensen met een verstandelijke beperking. “Die plek bestond hier eigenlijk niet”, vertelt Levi. “En een busje dat mensen ophaalt, stopt niet even zomaar bij een muziekschool. Hoe moeilijk kan het zijn?” De coronaperiode brak aan en veelal thuisgebonden, met jeukende vingers, hakte hij samen met Thijs de knoop door: ze gingen speciaal muziekonderwijs voor alle leeftijden aanbieden. Met eigen bus.

Levi Westra

Vanaf moment één bepaalden Levi en Thijs dat ze alle activiteiten van Groev zo normaal mogelijk wilden maken. “Net zo normaal als dat het voor ons was om naar de muziekschool te gaan.” Levi: “Wel met zorgverleners erbij, want dat blijft nodig. We halen leerlingen met de ‘bandbus’ op van school of dagbesteding. Bandjes zo veel mogelijk samen – dan voelen ze zich echt even The Beatles als je ze zo rondrijdt. Daarna zorgen we voor een sociaal ritueel: eerst samen eten voordat we muziek gaan maken. Door die busrit en het eten zie je ook andere groepjes ontstaan.”

Dat doet Groev nu voor kinderen vanaf 4 jaar tot en met leerlingen van 60 jaar. Ook zijn er privélessen. Er zijn vijf docenten, een penningmeester en twee zorgbegeleiders. Thijs: “Daardoor zijn we ook officieel een zorgverlener. Van origine zijn wij natuurlijk muziekdocenten, dus het aanbieden van het zorggedeelte hebben we als organisatie moeten leren. En dat blijven we doorontwikkelen. Persoonlijk leren we daar ook ontzettend veel van.”

Bandvrienden die er voor elkaar zijn

En de leerlingen? De leden van bijvoorbeeld de Boogie Band geven elkaar schouderklopjes en maken continu grappen. “Mijn bandvrienden zijn er voor me als ik verdrietig ben”, zegt een deelnemer aan de band. Levi merkt op dat leerlingen hier floreren: “Je ziet ze opbloeien, niet alleen door de muziek. Ze leren hier zichzelf te onderscheiden, én tegelijkertijd dat ze zich binnen een groep thuis kunnen voelen. Dat gevoel zou vanzelfsprekend moeten zijn, maar dat is het niet altijd.”

Levi en Thijs herinneren zich ook individuele voorbeelden. Levi: “We hebben hier een jongen die vaak overprikkeld is. Maar al snel bleek hij een absoluut gehoor te hebben, en dus enorm getalenteerd te zijn voor muziek. Hij kwam schuchter binnen, maar treedt tegenwoordig solo op – inclusief van het podium afspringen.”

Thijs: “Of de jongen die meervoudig beperkt is en in een rolstoel zit. Hij stond vooraan te zingen bij een concert. Toen zagen we zijn moeder en buurvrouw tot tranen geroerd staan. Dat was het moment dat wij elkaar even aankeken en ons realiseerden: ‘We doen hier iets heel bijzonders’.”

Kennis en ervaring helpt de sector vooruit

Levi en Thijs noemen Groev alleen daarom al een succes. “Dat zit voor ons dus in het feit dat leerlingen met plezier en vrijheid goede muziek maken, zich echt muzikant voelen, en groeien in het muzikantschap. Zij hebben dan wel speciaal onderwijs nodig, maar hier laten ze hun speciale talent zien”, zegt Levi.

Ook heeft Groev laten zien dat het in korte tijd een plek heeft veroverd in het culturele landschap. Thijs: “We hebben een goede zichtbaarheid in Rotterdam en ver daarbuiten. We zijn inmiddels bekend bij alle Rotterdamse scholen voor speciaal onderwijs. We treden door heel het land op, we treden jaarlijks op bij het Bevrijdingsfestival in Den Haag én hebben ook elk jaar ons eigen zomerfestival.”

Ook heeft Groev binnen zes jaar tijd de aandacht getrokken van andere docenten door het land. “Bij de vakvereniging voor muziekdocenten Gehrels werden we bijvoorbeeld gevraagd onze ervaringen te delen. De vraag naar speciaal muziekonderwijs beperkt zich niet alleen tot Rotterdam. En dan hebben we het niet over de gastlessen en workshops die we geven op conservatoria en pabo’s! Het onderwerp leeft echt”, vertellen Levi en Thijs trots.

“Mijn bandvrienden zijn er voor me als ik verdrietig ben”

Deelnemer Boogie Band

Een ’third’ place voor de doelgroep

Beide oprichters zien dat Groev een belangrijke rol kan vervullen in het dagelijkse leven van mensen met een verstandelijke beperking. “Ieder persoon op aarde is gebaat bij een third place naast thuis en werk. Het is cruciaal dat wij die derde plek kunnen bieden”, zegt Levi. “Dat is namelijk de normaalste zaak van de wereld. En dat is precies wat we als muziekschool willen zijn.”

Groev wil daarom een professionaliseringsslag maken. Thijs: “We hebben al langer een ANBI-status. En sinds dit jaar hebben we de kwaliteitscertificering van de Certificeringsorganisatie Bibliotheekwerk, Cultuur en Taal (CBCT) behaald. Ook zoeken we bewust samenwerkingen op. Zo netwerken we veel binnen het netwerk van Cultuurconnectie om landelijk meer slagkracht te krijgen.”

Grote ambities, maar de dagelijkse gang van zaken wordt niet vergeten. Levi: “Een project van groot belang is de nieuwe bandbus. Die valt, heel rock & roll, bijna van ellende uit elkaar. Er kan geen rolstoel in. Dus we hopen op een nieuwe rolstoelbus. Dat heeft nu echt onze prioriteit.”